"ვიცი, ვერ გადაიტანს… ვიტირეთ და წამოვედი" - ემოციური წერილი მონასტერში წასული შვილისა და დედის განშორების შესახებ
"ვიცი, ვერ გადაიტანს… ვიტირეთ და წამოვედი" - ემოციური წერილი მონასტერში წასული შვილისა და დედის განშორების შესახებ
თორნიკე ჯანხოთელი თავის ფეისბუქ გვერდზე ემოციურ პოსტს აქვეყნებს, სადაც დეტალურად აღწერს მონასტერში ექვს დღიან ცხოვრებას.
" 6 დღე მონასტერში

დღე პირველი…

- გათენდა…

როგორც იქნა გათენდა.

ეს იყო ყველაზე გრძელი ღამე, რაც კი ოდესმე დამთენებია.

ჩავალაგე ყველაფერი, რაც მჭირდებოდა და წავედი... მაგრამ სანამ წავიდოდი, დედაჩემს მივეცი პირობა, რომელიც ასე ვთქვათ და ასე ითქმის "მოვატყუე"…

პირობის თანახმად, მონასტერში 4 დღე უნდა დამეყო და 4 დღის შემდეგ უნდა ჩამოვსულიყავი.

მე კი მონასტერში დარჩენა, დამკვიდრება მტკიცედ მაქვს გადაწყვეტილი.

ვფიქრობ, როცა ყველაფერი გაირკვევა, როცა გაიგებენ, რომ მე, უარი ვთქვი საერო ცხოვრებაზე, ვინ როგორ შეეგუება ჩემს ამ გადაწყვეტილებას.

იქნებ მიიღონ ან არ მიიღონ...

არ ვიცი, არა.

მივიდვარ…მივდივარ და მიმაქვს მშობლის სევდანარევი სიხარული... რა თქმა უნდა, ჩემიც მიმაქვს, მაგრამ მას სევდა არ ურევია, მას სულ სხვა რამე ურევია, სულ სხვა რამე...

მივდივარ და ვფიქრობ, იქნება თუ არა გზასა ცდენელის მობრუნება?!

უფალმა ჩვენ, ადამიანები თავის ხატად შეგვქნა და მოგვცა ჯვარი, რომელის ტარება ძნელია, ძალიან ძნელი... ხოდა ადამიანმა, არ უნდა გადააგდოს ეს ჯვარი და არ უნდა აცდეს გზას, თორე მერე მაგისი მობრუნება არ იქნება და ვერ იქნება...

- იქნებ იყოს…

არ ვიცი.

მივედი მონასტრის გადასახვევთან, რომელსაც გოთიეთი ჰქვია სახელად.

უკვე უნდა მარტო გავუყვე გზას და აი ამ დროს გამოჩნდა მამა რაჟდენი, რომელიც ჩემს ასაყვანადაა ჩამოსული.

გავიცანი მამა რაჟდენი, ვისაუბრე მასთან სხვადასხვა თემებზე… გზა გრძელი იყო დაახლოებით 3-4 კილომენტრი, ამიტომ საუბარი გაგვიგრძელდა…

ვისაუბრეთ და უფრო დავრწმუნდი, რომ ჩემი ადგილი საერო ცხოვრებაში კი არა, აქაა აქ...

გრძელი გზის შემდეგ, როგორც იქნა ავედით მონასტერში.

ავედით და გეფიცებით აქ ყველაფერი სხვაგავარადაა…(თითქოს) მიწიერი სამოთხეა.

ტყე, წვიმა, ნისლი ,ჩიტების ჭიკჭიკი, ეკლესია, ბერები, ლოცვა,გალობა, უფალი,ო ღმერთო ჩემო…

ახლა ღამეა...

9 საათიანი ლოცვა წავიკითხეთ და დავწექით.

რა მშვიდი ღამეა, თქვენ ხომ არ იცით.

ვიცი, რომ თქვენ ახლა მანქანების ხმა და ნუ ზოგადად ქალაქის
შემზარავი გოდება გესმით.

მე კიდე მდინარის, ჩიტების, სუჩუმის და… მორჩილი გაგულოს ხვრინვის ხმა მესმის.

გადაწყდა, მე აქ ვრჩები.

დღე მეორე.

გათენდა…

წავიკითხეთ 6აათიანი ლოცვა...

გუშინ 2 საათამდე არ მიძინია.

ვფიქრობდი ყველაფერზე…

ვფიქრობდი და ჩემს თავთან ქიშპი მქონდა, რატომ აქამდე ვერ მიაგენი შენს ადგილსმეთქი.

საერო ცხოვრებაში მე, არ მიცხოვრია, მანდ უბრალოდ სული მედგა.

მახსოვს, როცა ერში ვიყავი ვწერდი "ხორცით დავდივარ ვიწრო ქუჩებში და სული მიდგას, სული მიდგას, რაც მთავარია"

თურმე აქ ყოფილა ჩემი ადგილი.  განაგრძეთ  კითხვა
FaceBook Twitter Google
ელფოსტაბეჭდვა
loading...
მსგავსი სიახლეები
loading...
dainteresdit_ge
მთვლელები